Samen met ouders, broer en vriend vertrek ik in oktober voor twee weken naar Zuid-West Amerika. Een ware roadtrip. Veel kilometers, bijna altijd door een fantastisch en afwisselend landschap. Van kronkelende bergwegen naar een enorme weidsheid, en van groene bossen tot zandstormen in een stukje zandwoestijn. En dan heb ik het nog niet eens over alle hoogtepunten op je route: de natuurwonderen slaan je om de oren en de steden zijn zo divers als wat. Van Death Valley tot Grand Canyon en van San Francisco tot San Diego.


Meer inspiratie? Bekijk mijn reisroutes or follow me pinterest facebook instagram


Onze route door Zuid-West Amerika in 16 dagen

San Francisco
Yosemite
Death Valley
Las Vegas
Bryce Canyon (via Zion)
Arches (Moab)
Monument Valley
Grand Canyon
Route 66 (Oatman)
San Diego


In twee weken tijd rijden we langs enorme sequoia’s en door het groene en rotsige Yosemite. Door het maanlandschap van Death Valley, het westerngebied rond Moab en Monument Valley en een historisch stukje route 66. En worden we verrast door de schoonheid van zowel Bryce als de Grand Canyon. Dit afgewisseld met de steden in deze regio, allen met een geheel eigen vibe, maakt het een trip om niet te vergeten.

Starten in Europees San Francisco

Golden Gate bridge, San Francisco

Onze roadtrip start met een weekend San Francisco. Het voelt alsof we met z’n allen een weekend weg zijn in een Europese stad. Ook al zijn er geen echt oude gebouwen en fotogenieke grachten, maar Amerikaanse huizen met typische brandtrap en rechte wegen met lange straten. Ik denk dat het komt door de gemoedelijke sfeer, een redelijk compact centrum en een zekere hipheid. Zo zijn er veel art galleries, zijn veel restaurants en bars niet typisch Amerikaans en is niet alles groot-groot-groot of ongezond. Schrik niet als je hier een onevenredig groot deel budget nodig hebt, dit komt meer dan goed in de overige plaatsen die je bezoekt.

Lees meer over Gemoedelijk en on-Amerikaans San Francisco

Groen, bergen en rotsen in Yosemite National Park

Yosemite NP

Niet ver van San Francisco ligt dit national park vol met groen, bos, bergen en rotsformaties. Via de enorme sequoia’s bij Mariposa Grove en verder door de groene bossen komen we bij indrukwekkende uitzichtpunten op de rotsformaties half dome and el Capitán. Eenmaal beneden, wandelen we al opkijkend tegen de reusachtig, steile en gladde rots een stukje langs el Capitán. Enkele stukjes reliëf geven de rots een slurf en olifantenoor en daarmee een vriendelijke uitstraling. We vervolgen onze weg via de Tioga Pass (120, gesloten tussen november-mei), een bijzondere route dwars en hoog door het park met prachtige uit- en vergezichten en idyllische doorkijkjes.

Het bruine maanlandschap in Death Valley

Death Valley

De groene weelde van Yosemite maakt plaats voor woestijn omringd door bergen, zand, stenen, cactusbomen en lage struikjes. Een weidse, lange en eenzame autoweg door een immens bruin maanlandschap, met lavagesteente en gekleurde mineralen, brengt ons naar de vallei. Een gratis national park. Per slot van rekening is dit gewoon de doorgaande weg. We dalen snel, maar het blijft heuvelachtig. Ineens zien we de palmbomen van Furnace Creek, een oase midden in de woestijn, met eet- en slaapplekken. Hierna verandert het decor in lichtbruine heuvels bestaand uit zacht saharazand. Een stukje woestijn zoals ik me een woestijn altijd voorstel.

De weg brengt ons verder naar badwater. Vroeger een meer, nu een zoutvlakte. Met 85.5 meter hoger een bordje met sea level op de naastgelegen berg. Gelukkig was het bij ons een schamele 37℃, waar het in de zomer zo ruim 50℃ wordt. Onze laatste stop is Zabriskie Point met een 360-graden uitzicht over een keur aan kleurige gesteenten. Zou planeet Mars er zo uitzien?

Absurd Las Vegas

Las Vegas

We hebben Death Valley nog niet achter ons gelaten of we zien in de verte voor ons een immense stad opdoemen. In the middle of nowhere staan daar ineens de enorme torens van het door alle tv-series en films al bekende Las Vegas. Bizar aanzicht. Gek om er dan eindelijk door heen te rijden. Absurde stad. Zo groot, zo verlicht, en zo gericht op mensen de casino’s in te krijgen. En ze daar te laten blijven. Exit borden kennen ze er niet, in plaats daarvan volg je bordjes naar de lobby of naar verbonden hotels.

Lees meer over De absurde kilometers van de zuidelijke strip van Las Vegas

Via Zion naar het lichtenspel bij Bryce Canyon

Zion Np

De weg van Las Vegas naar Bryce Canyon is zowaar een wat saaie route – je raakt snel verwend. Met als grote uitzondering Zion National Park. Dit mooie, drukbezochte en redelijk kleine park verdient eigenlijk meer dan alleen een doorreis over de bochtige en heuvelachtige weg dwars door de rotsen.

Bryce Canyon

Dan Bryce Canyon, één van de hoogtepunten van deze reis. Natuurlijk door het natuurwonder dat het is, maar het verrassingseffect draagt er ook zeker aan bij. Pas op het moment dat we de auto hebben neergezet bij Sunset Point en naar de rand lopen, worden we overweldigd door het uitzicht. Overal waar ik kijk, zie ik een immense mate van details in de rood-oranje-witte stenen – van een mooi oplichtend ‘terracotta leger’ en een ‘amfitheater’ tot ‘kerkjes’ en een ‘zinkend schip’. Met op de achtergrond, kilometers verderop, bergen die door hun kleuren doen denken aan een laagjescake. Het lichtenspel van de zonsondergang maakt de ervaring compleet. Vanuit Sunset Point lopen we een wandelpad naar beneden, de canyon in. Met achter elke bocht weer een ander zicht op dit kunstwerk. Het is moeilijk geloven dat de natuur zoiets prachtigs als dit heeft gemaakt.   

De bogen van Arches National Park (Moab)

Weg tussen Zion en Bryce Canyon

Scenic byway 12 vanuit Tropic, bij Bryce, is met recht een scenic route. We rijden langs kleurige rotsformaties. In rood en groenblauw, in terracotta bruin en zwart, maar ook in lichte tinten. Omringd door woeste, geelgroene bomen en hier en daar een vlok sneeuw op de grond. Homestead lookout (12) en Panorama Point lookout (24) geven een geweldig weids uitzicht over het geheel. De kronkelende weg tussen de puntige en platte rotspartijen door wordt afgewisseld met weidse vlaktes met af en toe een ranch waar de koeien uitgelaten worden. Dit alles onder een lichtbewolkte lucht zo blauw als in the Venetian in Vegas en een zon die zorgt voor een indrukwekkend schaduwspel.   

Balancing rock, Arches NP bij Moab

Met onze twee Henken in de auto was er geen ontkomen aan een lunch in Hanksville. Een op en top western plaatsje met een eetplek in ware cowboystijl. Hierna brengt de weg ons naar Arches NP. Eenzelfde weg die je heen en terug door het park brengt. Door rood zand met lage groengrijze begroeiing met daarop rode rotsen en her en der liggende rode gesteenten. Uiteraard veel uitgesleten bogen en gaten in dit park, maar ook de onvoorstelbare balanced rock

Het wilde westen bij Monument Valley

Monument Valley

Meer fotogenieke bogen, zoals Wilson Arch, en de eenzame sombrero van Mexican Hat in het weidse landschap zijn de opmaat voor de Forest-Gump entree naar Monument Valley. En weer sta ik me te vergapen aan moeder natuur. Honderden meters hoge rode rotsblokken in roodachtig zand met wederom de lage, groengrijze struikjes. Verspreid over een weids, licht heuvelachtig gebied. Meer western dan dit kun je het niet krijgen. De afgelopen dagen schiet de term ‘het Wilde Westen’ steeds vaker door mijn hoofd.

De grootse en kleurrijke Grand Canyon

Grand Canyon

Dwars door Navajoland, een groot indianenreservaat, volgen we uiteindelijk de weg langs little Colorado river. Waar een blik op de little canyon, die over miljoenen jaren grand zal zijn, al indrukwekkend is, is de grand canyon magnifiek, groots en kleurig. Met zijn diepte van 1.6 km, lengte van 446km en breedte van 29km is het moeilijk te bevatten wat je ziet. Als je je ergens nietig voelt, is het hier wel. Zoveel kleuren, zoveel lagen, zoveel grondsoorten. En zo ontzettend oud.

Het niet erg vriendelijke toeristenplaatsje Tusayan heeft een perfecte ligging t.o.v. de South Rim entrance van de Grand Canyon. Vanuit hier rijden we zo het park in naar de verschillende uitzichtpunten, elk met z’n eigen mooie blik op de kloof. Bijvoorbeeld het panorama uitzicht bij Yavapai Point, met het naastgelegen geology museum met veel informatie over (het onstaan van) de Grand Canyon.

Om de grootsheid helemaal te ervaren besluiten we een helikoptervlucht te maken. Met de aanzwellende muziek à la Once upon a time in the west door onze koptelefoon naderen we de canyon. Magistraal om dit van bovenaf te zien, er deels doorheen te vliegen en de donkere en lichte kleuren afgewisseld te zien. Het blijft moeilijk bevatten maar het immense van de grand canyon komt van bovenaf nog meer binnen.  

Waar je ook staat of zit, als je naar de Grand Canyon kijkt, snap je volkomen dat dit voor Amerikanen hét ding is dat ze ervaren moeten hebben.

Historisch route 66

Route 66

Oké het was maar een relatief klein stukje en ik had me nooit eerder iets voorgesteld bij route 66, toch voelt het bijzonder om over historisch route 66 te rijden. Rijden over een slecht wegdek, langs verlaten brievenbussen, in een uitgestrekt western landschap. En dan via een prachtige heuvelweg naar Oatman. Een typisch westerndorpje, zo uit de films, met de loslopende ezels als extra attractie.

Behalve route 66 brengt de route van de Grand Canyon naar San Diego ons door een stukje woestijn met gouden bergen en een extreem winderige wc in een zandstorm op de Glamis zandduinen. We komen langs grote gebieden landbouwgrond, enorme energieparken van wind en zon en de wegcontroles zeggen dat we de Mexicaanse grens naderen. San Diego ligt dan ook pal naast het Mexicaanse Tijuana. 

Lente in fijn San Diego

Zonsondergang in San Diego

San Diego is ideaal als relaxte stedentrip ter afsluiting van onze roadtrip. In een stad waar het qua temperatuur het hele jaar door vaak lente is, met fijne stranden om van het weer te genieten. Ons appartement, direct aan het strand van Ocean Beach, blijkt de perfecte uitvalsbasis voor een duik in de golven, lekker eten in leuke restaurants, met een goed boek op het balkon en een fietstocht door nabijgelegen wijken. En dat in een wijk met een fijne hippiesfeer. De heat wave deze week zorgt voor een steady 27℃, bijna geen wolkje aan de lucht en maakt het voor ons een perfect einde om deze prachtige reis in te laten dalen.


Save this post directly in Pinterest?

Pin Zuid-West Amerika
Pin Zuid-West Amerika

0 Comments

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

en_GBEN