Ik ben blij dat we tijdens onze reis door Colombia een paar dagen in Medellín verblijven. Een leuke stad die zich langzaam losmaakt van de Pablo-Escobar geschiedenis en zichzelf nieuw leven inblaast. Bekijk de graffiti muurschilderingen in Comuna 13, juich voor voetbalclub Atlético Nacional en verbaas je over La Catedral, de gevangenis van Pablo Escobar.


More travel inspiration?  or follow me pinterest facebook instagram

Kabelbaan & Comuna 13

We slapen in de gegoede wijk el Poblado, met veel hotels en restaurants. Gezellig en hip. ’s Avonds wel afgewisseld met donkere straten en steegjes, wat een taxi in het donker geen overbodige luxe maakt. Overdag nemen we de metro naar San Javier, waar we eerst met de kabelbaan – aangesloten op de het metro netwerk – een rondje over de buitenwijken maken. We komen langs drie haltes en gaan over stenen huisjes, krotten, scholen met volle speelpleinen en eindigen bij een aantal goed uitziende flatgebouwen. Een leuke en makkelijke manier om meer van de stad te zien en tof te zien dat mensen uit deze wijken op deze manier goed verbonden zijn met de stad. 

Graffiti in Comuna 13, Medellín, Colombia
Graffiti in Comuna 13

Terug bij San Javier brengt een bus ons naar de escaleras electricas in de wijk Comuna 13. De wijk is niet alleen veel bereikbaarder geworden door de roltrappen die de steile gedeeltes met elkaar verbinden. Ook heeft een graffiti artiest de wijk nieuw leven ingeblazen. Met verf, door de gemeente gesponsord, hielpen wijkgenoten, die afbeeldingen bedachten, mee deze afbeeldingen op de muren en huizen te maken. Met als gevolg een wijk die er vrolijk uitziet en door veel toeristen wordt bezocht.

Uitzicht op de roltrappen en de stad vanuit de wijk Comuna 13,Medellín, Colombia
Uitzicht op de roltrappen en de stad vanuit de wijk Comuna 13

Voetbal bij Atlético Nacional

Ook vrolijk worden we van het bezoek aan een voetbalwedstrijd van Atlético Nacional, de winnaar van de Copa de Libertadores van 2016. We bekijken een bar slechte wedstrijd tussen een energiek publiek dat onophoudelijk, 90 minuten lang, staat te springen en zingen.

Iets minder vinden we het museo casa de la memoria. Een museum over het geweld dat de stad en het land heeft gekend. Een interessant onderwerp maar ons geeft het helaas een wat onsamenhangend beeld. We hebben ons niet onveilig gevoeld in Medellín. Al is lopen door de wijk waarin dit museum staat geen aanrader. Als enige toerist voelen we ons niet prettig en achteraf gezien was een taxi tot aan de ingang van het museum beter geweest. 

La Catedral, de gevangenis van Pablo Escobar

Een deel van la Catedral , de gevangenis van Pablo Escobar, Medellín, Colombia
Een deel van la Catedral , de gevangenis van Pablo Escobar

Als gezegd ademt Medellín nog steeds Pablo Escobar. Hij heeft de stad zo in zijn macht gehad dat hij voortleeft in de hoofden van velen. Zowel positief als negatief. Ook herinneren de door hem aangelegde voetbalveldjes aan deze tijd. Van de gemeente mag zijn naam niet commercieel gebruikt worden en de tour die ons langs een aantal plekken brengt die het leven van Escobar markeren, heet dan ook de don’t say his name tour.

Het begint met een goede introductie op zijn leven bij een gebouw met vijf verdiepingen, dat hij begin jaren ’80 in een wijk met alleen laagbouw neerzet. Een enorm complex met aan de zijkant groot zijn naam erop, als reactie op het feit dat hij een chique club niet binnenkomt omdat men zijn naam niet kende. Op dat moment was hij wel al heel rijk, maar nog niet bekend als drugsbaron. Het gebouw is ooit gebombardeerd door los pepes, zijn tegenstanders. De buitenkant staat nog, de binnenkant is verwoest. Kort voor het moment dat wij er staan, begin 2018, schijnt de gemeente te hebben getekend voor de sloop van het gebouw.

Het voetbalveld omgebouwd tot moestuin, La Catedral, Medellín, Colombia
Het voetbalveld omgebouwd tot moestuin

Een ander gebouw dat hij voor zichzelf gebouwd heeft, is la Catedral. In de tijd dat hij er woont is de gevangenis een groot en luxe complex. Gebouwd op een berg, waardoor hij uitkijkt over ‘zijn’ Medellín. Een plek waar hij kon doen wat hij wilde en kon uitnodigen wie hij wilde. Het voelt bizar hier rond te lopen. Op dat moment werd het gebruikt door de katholieke kerk, als plek voor behoeftige ouderen. Met een moestuin op de plek van het oorspronkelijke voetbalveld. Maar het is nog goed voor te stellen hoe het hier was. De baskets hangen er nog, je kan binnenspieken bij het luxe ingerichte kantoor, ziet de uitkijktorens nog staan en hebt vanaf de helikopterlandplaats een groots uitzicht over de in smog gehulde stad. De verhalen doen de rest.

Binnenspieken bij het kantoor van la Catedral, Medellín, Colombia
Binnenspieken bij het kantoor

Bij het graf van Pablo Escobar is de verdeeldheid rondom zijn persoon goed zichtbaar. De één ziet het geweld en de drugs, de ander ziet hem als een soort Robin Hood. Door de huizen die hij voor arme mensen heeft laten bouwen, de operaties die hij heeft betaald en de voetbalveldjes die hij door de hele stad heen heeft aangelegd. Echter, zegt de één, alles uit eigen belang, met tot doel jonge jongens te rekruteren voor zijn oorlog rondom de drugs. Zo komen mensen bij het familiegraf waarin hij ligt begraven hun woede uiten, bloemen leggen of coke snuiven.

Zo is Medellín een stad waarin Pablo Escobar een grote rol heeft gespeeld in de recente geschiedenis. Maar ontpopt het zich nu als een leuke stad, waar veel te doen is en waar het tot in de late uurtjes gezellig is. 


Save this post directly in Pinterest?

Pin Medellin

0 Comments

Leave a Reply

Avatar placeholder

Your email address will not be published. Required fields are marked *

en_GBEN